Rabarber-aardbeiencrumble

Voor dit recept heb ik zoveel leuke intro's te bedenken, dat ik alleen daar al een blogpost aan kan wijden. Zo kan ik uitgebreid vertellen over wat een ramp het was om de rabarber-aardbeientaart die ik voor de VeganChallenge ontwikkelde, te finetunen. Achterlijk veel varianten zijn in de prullenbak beland door vele toegewijde testers.

Een tweede optie is om te vertellen over hoe ik met een vriendin meereed om bij haar aardbeien-rabarbercrumble te maken, want ik had nog aardbeien en rabarber in de koelkast. Kwamen we er pas ver op de A2 achter dat we de rabarber bij mij hadden vergeten :')

(Nu kan ik ook nog uitweiden over het feit dat mijn vriend me altijd corrigeert als ik zeg dat ik iets héb vergeten. Volgens hem moet ik 'ben' gebruiken. Maar hee, iemand die 'geen eens' zegt kun je moeilijk serieus nemen als het op taal aankomt toch? ;-))

Ten slotte kan ik nog vertellen over de reden dat deze crumble zo supergezond is. Zoals ik eerder al schreef beweeg ik momenteel nog minder dan mijn katten, vanwege een scheur in mijn meniscus. Deze aandoening, ook wel voetbalknie genoemd, komt overigens zo weinig voor bij vrouwen dat ik in de wachtkamer vaak word opgehaald als zijnde 'meneer Kok?'. Anyway, na flink wat pijn, veel aanhouden en een heuleboel geregel is er een operatie gepland: 30 juni is de grote dag. Ik heb dus nog 3 weken om zo fit mogelijk te worden (wat best lastig is, want de meeste oefeningen die de fysio voorstelde blijken helaas geen optie) en ik probeer daarbij ook zo gezond mogelijk te eten. Alles om de verwachte revalidatietijd van 6 weken te verkorten.

Gelukkig hebben we een fijne hoge kruk in de keuken, die het koken-voor-gehandicapten wat makkelijker maakt. En ik had dus die vergeten rabarber die lag te verpieteren in de koelkast. Ik besloot om er iets gezonds lekkers mee te maken. Deze crumble bevat zoveel whole foods dat ie serieus bijna wholy is, ware het niet dat die grap veel te flauw is, en hij is ook nog gluten- en suikervrij. Eigenlijk kan iedereen hem dus wel eten! Zelfs mijn huisgenootje die het FODMAP dieet volgt. Alleen mijn zusje dan weer niet want tsja - die is dan weer allergisch voor aardbeien. Ach ja, volgens mij is rabarber toch te eng voor haar.

Oh, een laatste woord:  'stevia naar smaak' is omdat de puurheid van steviapoeder nogal kan verschillen. Ik gebruik zelf een soort kristalstevia dat vooral veel vulmiddel bevat, en neem daarvan 3 eetlepels door zowel de rabarber als door de kruimellaag. Maar met pure stevia moet je zeker minder nemen. En het ligt natuurlijk ook aan je eigen zoetvoorkeur.

Comeback Catalaanse Cauliflower Couscous

HALLO!

Ja, ik leef nog :-) Dat lijkt misschien erg vanzelfsprekend, maar het is eigenlijk een klein wonder. Trouwe twittervolgers weten natuurlijk waar ik het over heb: ik had een soort ongeluksmaand in maart waardoor ik een gekneusd oog en een gekneusde knie had. Dat laatste ging maar niet over (oog gelukkig wel!); ik zit al 2 maanden thuis, maar dat blijkt te komen door een scheur in mijn meniscus. Gelukkig is daar wat aan te doen, ik ben me nu mentaal aan het voorbereiden op de operatie (binnenkort meniscus-afscheidsfeestje!) en ik doe 1,5 uur per dag fysio oefeningen om te revalideren.

Nou lijkt het misschien best relaxed als je even wat rustiger aan moet doen, maar na 2 maanden komt het m'n neus uit. Van het bezige bijtje dat ik was ben ik verveelde vogel geworden, of saaie struisvogel if you wish. Want bijna alles wat ik graag deed, dat gaat niet als je niet lopen/staan. Werken bij DopHert: no way. Yoga: you wish. Koken: nope. Boodschappen doen: gaat niet als je in elke hand een kruk hebt. Een stuk fietsen: hahaha. Met iemand afspreken: alleen als diegene bij een bushalte van bus 28 woont. En dan denk je: je hebt krukken dus je kan weer lopen, maar dat valt zwaar tegen, want mijn handen en polsen gingen daarna ook stuk van de pijn. Kortom: ik ben professioneel neuspeuteraar geworden in de afgelopen weken, maar met een beetje geluk ben ik binnenkort van de klachten af.

Inmiddels gaat het wel iets beter en kan ik weer boodschappen doen bij de buurtwinkel hier om de hoek. Hoera! Ik keek er erg naar uit om weer zelf te kiezen wat ik wou eten, en koken is ook iets wat ik wel gemist heb. De laatste tijd heb ik een dieet uitgeprobeerd wat migraine zou moeten voorkomen. Dat velt me recent namelijk zo'n  4/5 dagen in de week, erg vermoeiend (maar op zich een extra stok achter de deur om je thuis te vervelen ;-)). Het was een streng dieet van de PCRM met als toegestaan voer voornamelijk rijst, groenten en gember. Niet toegestaan: koffie, thee, cola, alcohol, chocola, suiker, tarwe, MSG, gefermenteerde producten (tempeh, sojasaus, augurk), olijven, tomaten, ui, avocado, maïs, noten, pinda's, citrusfruit, banaan en appel.

Uiteraard werd ik daar erg gelukkig van (not) en bij gebrek aan werkzaamheid heb ik het inmiddels dan ook maar weer opgegeven en me overgegeven aan de medische wetenschap wat migraine betreft. Medicatie blijkt toch een stuk effectiever. Toch was het wel even een boost om gezonder te eten, en dat hou ik zeker nog even vol. Want je kunt je wel voorstellen hoe de kilo's als een zwaan-kleef-aan blijven plakken als je geen poot kunt verzetten.

Je kunt je bijna niet voorstellen hoe heerlijk het is om weer te koken :-) eindelijk weer eens bezig zijn met iets wat me blij maakt: experimenteren in de keuken! Zo happy, dat ik besloot om er een blogpost aan te wijden. Dus vandaar, na de lange radiostilte hier weer eens een recept. Het is bijna geheel migrainedieet-proof, in elk geval heel gezond. Een soort twist op de eerdere topper bloemkool tabbouleh, maar dan met een Spaans tintje. Of eigenlijk: Catalaans. Het is binnen 20 minuten klaar als je een keukenmachine hebt, maar je kunt bloemkool ook met de hand raspen (zo deed ik dat ook voor die tabbouleh, destijds had ik mijn keukenmachien nog niet). Ohja en, het is echt voor heul veul diëten geschikt: zelfs mijn zusje zou dit kunnen eten (maar waarschijnlijk zou ze dat niet willen, veel te gezond! ;-)). On a budget? Neem dan gewone couscous ipv bloemkool.

Het is alweer maart!

Trouwe volgers zullen gemerkt hebben dat ik de hele maand februari niet heb geblogd. Bij deze dus een update!

De belangrijkste reden voor de radiostilte was natuurlijk het sneuvelen van mijn laptop. Ik ben sinds het tweede semester is begonnen megadruk, zo erg dat het er zelfs toe leidde dat ik me heb verslapen. Ik ben een ochtendmens en kan me niet herinneren dat dit eerder is gebeurd. Anyway, op die bewuste dag (14 februari notabene) moest ik mijn laptop mee naar college nemen, en doordat ik te laat was propte ik ook snel een thermomok koffie in m'n tas.

Dat werd dus de meest rampzalige valentijnsdag die ik me kan herinneren. Mijn laptop verdronk in de koffie die uit de mok was gelekt en ondanks zorgvuldig droogmaken en veel geduld bleek ie later toch echt aan ernstig geheugenverlies te lijden. Hij kon nog wel aan maar wist zich niks meer te herinneren van wat ie dan verder moest doen. Dat bleek later te liggen aan het sneuvelen van de harddisk. Aan de laptop was voor minder geld dan een nieuwe zou kosten niks meer te repareren, aldus Mijn Oom De Expert.

Anyways, daardoor was ik genoodzaakt om op de universiteitscomputers te werken. Inplannen wanneer je welk werk gaat doen, continue USB sticks meeslepen en deze vooral niet kwijtraken, en zeker ook veel onbegrip van de omgeving (hoe bedoel je, je kon dat niet printen? ik heb het toch gisteravond gemaild? ja hallooo... ik ging om 18:00 naar huis!).

Mijn relatie met koffie is wel weer goedgekomen.... :)

En sinds gisteren heb ik - mede dankzij lieve familie - een nieuwe laptop. Dat is fijn zeg! Nu kan ik weer werken wanneer ik dat wil. Brengt natuurlijk meteen risico's met zich mee, want het was eerlijk gezegd ook best wel rustgevend om 's avonds thuis écht tot rust te komen! Nu is dat weer eigen verantwoordelijkheid.

Om te voorkomen dat zoiets weer gebeurt heb ik natuurlijk actie ondernomen, zoals het weggooien van de betreffende thermomok, het verzekeren van mijn nieuwe laptop, alsmede het verminderen van de hoeveelheid werk die op mijn bordje ligt. Dat laatste is echt een lastige, want ik wil alles en ik wil het graag, maar ik was echt opgebrand toen het ongelukje gebeurde. Om die reden heb ik besloten om te stoppen als receptontwikkelaar bij de VeganChallenge.

Hoewel ik het heel erg leuk vond om te doen, heb ik er de laatste tijd de creativiteit en het geduld niet meer voor. Zoals je ook aan mijn blog merkt kook ik weinig nieuws. Ik eet vooral makkelijk en snel tussen alle bedrijven door. Ik vond het wel een moeilijke keuze om met dit (vrijwilligers)werk te stoppen - de VeganChallenge is toch een beetje m'n kindje - maar ik moet nu eenmaal meer betaald werk doen momenteel. Laptops liggen immers niet voor het oprapen. (Hoewel ik het moederbord van mijn oude laptop wel in een plantenpot heb gestopt met wat aarde, misschien groeit er nog wat leuks uit.) Gelukkig heb ik een heel leuke vegan job bij DopHert, 's Nederlands eerste vegan lunchroom!

Er is dus een vacature bij de VeganChallenge. Er snuffelen hier vast wel eens wat mensen rond die dat zien zitten :-) Wie wil er nou niet in een gezellig team al kokend de wereld verbeteren?

De komende tijd ga ik me vooral focussen op m'n studie, die toch meer tijd kost dan ik verwacht (en misschien gehoopt) had, op mijn bijbaan en op het afronden van de Future Food Academy (we hebben een supertof project opgezet, Tofunize It, waarvoor we afgelopen zondag de eerste opnames hadden. De website is nog niet af, maar je kunt het vast via facebook in de gaten houden!). Tevens ben ik vloeiend Duits aan het leren voor een stage in Berlijn, probeer ik rustiger en soepeler te worden door yoga en ik zie af en toe ook graag nog vriendinnen... Laatst heb ik zelfs een leuke jongen ontmoet en laten schieten omdat ik echt geen mogelijkheid zag om voor daten tijd vrij te maken. Je snapt, het is een beetje druk ;-)

Deze blog past dan ook niet meer zo in hoe mijn leven nu is ingericht. Want geef toe, wie is er nou in geïnteresseerd dat ik 5 dagen achter elkaar ontbijt met dezelfde pap, lunch met roggebrood en dineer met iets vegan kant-en-klaars? Bovendien begon ik deze blog in een tijd waarin er nog geen enkele Nederlandstalige vegan blog was. Ik wou dat gat graag opvullen en hoopte dat er meer zouden volgen, zodat Nederland ook kon zien hoe makkelijk & lekker het is om plantaardig te eten. Dat is zeker gelukt! Inmiddels zijn er veel Nederlandstalige blogs bijgekomen, waarvan de meeste auteurs ook nog eens van fotografie houden en dus prachtige foto's erbij plaatsen. Woohoo!

Toegegeven, het speelt ook mee dat bloggen niet meer is wat het is geweest. Waar vroeger gerust 10 mensen enthousiast een reactie achterlieten als ik een post had gepubliceerd, is het nu vaak gezever en gezanik wat de klok op facebook slaat. Die wil het zonder suiker/gluten/tarwe/soja/banaan/pindakaas/<vulmaarin>, die wil het zonder ingrediënten die met een a beginnen, zus wil alleen maar producten met een paars label met gouden letters gebruiken en zo koopt eigenlijk alleen maar producten die zijn geproduceerd door kleine kaboutertjes op de noordpool die ondertussen elke minuut 10 handstanden maakten. Er zijn zo ontzettend veel negatieve comments... En ik ben misschien biased, want ik vind natuurlijk alles wat ik schrijf leuk, maar ik hoor ook van anderen terug dat het hen opvalt hoe veel mensen eigenlijk zeuren. Dus ik mag met recht zeggen dat ik dat zat ben.

Ik wil niet per se een einde breien aan deze blog. Er komt vast een moment dat ik weer eens zin heb om wat te schrijven. Maar het moet geen moeten worden natuurlijk (pun intended ;-)). Wat ik nu van plan ben, weet ik eigenlijk niet. De recepten zijn natuurlijk nog prima bruikbaar! Maar ik vind het best zonde om nog maandelijks te betalen voor de hosting, als ik er toch niet zoveel mee doe. Dus mogelijk verandert de url binnenkort.

erwtensoep by Lize Jansen

We zien wel! Nu ga ik snel een kom erwtensoep uit de vriezer eten, voordat het écht lente is en niet meer mag. Tschüss!